Αδώνια 2017

Η 12η σεληνιακή ημέρα του Μουνιχιωνα (9 Απριλίου), είναι η καταλληλότερη ημέρα του μηνός αυτού – μαζί με την πανσέληνο της 14ης σεληνιακής ημέρας (11 Απριλίου) και την 24 σεληνιακή ημέρα (21 Απριλίου).
Εν αντιθέση με την 15 σεληνιακή ημέρα του Μουνιχιωνα (12 Απρίλη) που είναι η πρώτη ημέρα που το φως της σελήνης αρχίζει να φθίνει….

Η 12η Σεληνιακή ημέρα είναι μείζων αυξητική του φωτός. Έλαβε απο την 11η την αρχή της τέλειας επιδόσεως. Περιέχει την τελειότητα του 3 και την ισότητα του 9. Περιέχει δύο φορές την πρώτη εξάδα, η οποία είναι ίση με τα μέρη της. Εξ ου και κατά την 12η σεληνιακή λαμβάνουμε τους τέλειους καρπούς. Είναι εσθλή. Έχει περιλάβει την αρσενική και την θυλική εξάδα των θεών. Περατώνει τα είδη των αριθμών ως πρώτος περιτοάρτιος. Περατώνει την πρόοδο των Λόγων. Ο ψυχρός & νεφελώδεις αήρ εμποδίζει τα έργα, εκείνος όμως που θερμένεται απο το φως του ήλιου και της σελήνης βοηθά όλα τα παρόμοια έργα. Το να αρχίζει κανείς τα έργα του αυτή την ημέρα είναι ορθό.

Η Αμφικτιονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας, Πλατωνικής, νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας «Ακάδημος»

όντας αποτελούμενη από αληθείς & όντως θεραπευτές των υπερούσιων, μεθεκτών & αυτοτελών Θεών/Ενάδων/Αγαθοτήτων των όντως Όντων, του σύμπαντα Κόσμου και των κατ’ ουσία κρειττόνων γενών, όπως κάθε χρόνο – αρχής γενομένης απο το 2012μ.Χ.

έτσι και φέτος, φέτος την 9η ημέρα του Απρίλη ή αλλιώς την 12η Σεληνιακή ημέρα του Μουνιχιώνος, τέλεσε

συμφώνος με το μόνο αληθές & όντως θεολογικό νόημα της του εγκόσμιου Διονύσου ή θεού Άδωνη μετά της εγκοσμίου Αφροδίτης εορτής, ήτοι συμφώνος με την περί τον Εγκόσμιο Διόνυσο ή Άδωνη θεολογία και το μόνο αληθές & όντως θεολογικό νόημα των περί του γιού του Κινύρα μυθικώς λεγομένων & δρωμένων

την εορτή των Αδωνίων(Αδώνια 2017) στον ναό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος στην Βαυρώνα Αττικής, παρά του ποταμού Ερασινού.

Οι του Κόσμου Θεοί, οι ενεργούντες & προνοούντες για τον Κόσμο αλλά εποχούντες-εξηρημένοι αυτού, χωρίζονται σε υπερκόσμιους, σε υπερκόσμιους άμα και εγκόσμιους και σε εγκόσμιους. Εγκόσμιοι είναι οι τον Κόσμο δημιουργούντες Θεοί. Εκ των υπερκοσμίων θεών κάποιοι παράγουν τις ουσίες των εγκοσμίων Θεών, κάποιοι τον νου των εγκοσμίων Θεών, κάποιοι τις ψυχές των εγκοσμίων Θεών. Για αυτό και αυτοί έχουν τρείς τάξεις. Εκ των εγκοσμίων Θεών κάποιοι δημιουργούν τον Κόσμο, κάποιο τον ψυχώνουν, κάποιοι εναρμονίζουν τα αποτελούντα αυτόν αντίθετα στοιχεία και δυνάμεις και κάποιοι τον φρουρούν. Εκ των εγκόσμιων Θεών δημιουργοί του Κόσμου είναι ο Ζευς ο Ποσειδώνας και ο Ήφαιστος. Εκ των εγκόσμιων Θεών ψυχούντες τον Κόσμου είναι η Δήμητρα η Ήρα και η Άρτεμις. Εκ των εγκόσμιων Θεών εναρμονίζοντες τον Κόσμο ο Απόλλων η Αφροδίτη και ο Ερμής. Εκ των εγκόσμιων Θεών φρουρούντες τον Κόσμου είναι η Εστία η Αθηνά και ο Άρης.

Μετά την δημιουργική μονάδα, δηλ. τον ένα νοητικό ή Πηγαίο Ζευς, που είναι ενωμένος με τον θείο νου ή Κρόνο, υποστασιοποιείται η υπερκόσμια δημιουργική τριάδα. Ο Ζευς Αρχή, ο ενάλιος Ζεύς η Ποσειδών και ο Καταχθόνιος Ζευς ή Άδης ή Πλούτωνας. Έκαστος δε τούτων κάτω από αυτόν έχει 4 θεούς, έναν ουσιποιητή που παρέχει το είναι, έναν ζοωγόνο που παρέχει την ζωή, έναν φρουρητικό που παρέχει την φρουρά και την άτρεπτη (παρα)μονή και έναν αίτιο της επιστροφής & ανόδου των προϊόντων επι των οικείων τους αρχών. Των 12 αυτών υπερκόσμιων Θεών την ύπαρξη στα κρείττονα γένη στις ψυχές και στον Κόσμο την παρέχει ο Ζεύς Αρχή της ουσιοποιητικής τριάδας, που ονομάζεται με το ίδιο όνομα της νοητικής δίιας μόναδας, τους δε άλλους δυο η θεολογία τους αποκαλεί τον μεν Ποσειδώνα τον δε Πλούτωνα. Συντάσσεται δε ο Ζευς Αρχή της υπερκόσμιας δημιουργικής τριάδας με τα των λοιπών ένδεκα θεών και είναι ο ηγεμών αυτών. Εξ ου και “μέγας ηγεμών εν ουρανώ” προσαγορεύεται. Οι 12 αυτοί υπερκόσμιοι Θεοί είναι ηγεμόνες όλων των εγκόσμιων θεών – ουράνιων και υποσελήνιων, Αγγέλων και Δαιμόνων. Διαιρούνται δε οι 12 υπερκόσμιοι Θεοί σε 6 άρρενες και 6 θήλειες θεότητες. Τιμούνται δε εν Ολυμπία κατά δυάδα και έχοντας 6 βωμούς – έκαστην δυάδα σε ένα βωμό. Αυτά λέγονται κατά τα πάτρια των Αθηναίων. Των δε 6 θήλεων οι μεν 3 είναι ζωογόνοι, οι δε 3 επιστρεπτικοί. Εξάρχει δε πάντων ο υπερκόσμιος Ζευς Αρχή και η υπερκόσμια Εστία, ιδίως δε των άρρενων ο υπερκόσμιος Ζευς Αρχή, των δε θηλέων η Υπερκόσμια Εστία.

Προσευχόμαστε προς τους δημιουργούντες, ψυχούντες, αρμόζοντες και φρουρούντες τον Κόσμο υπερκόμιους και εγκόσμιους Θεούς. Ας υμνήσουμε

Τον ΕΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΟΝΥΣΟ ή ΘΕΟ ΑΔΩΝΗ – «γιατί είναι αυτός που μας υποδέχεται ως λογικές & αίδιες ψυχές που κατεβαίνουε εξ άνωθεν – εκτων νοητών –  γεμάτες με Λόγους και θέλγοντας μας με τους Λόγους της Φύσης/Ειμαρμένης συμπληρώνει την γένεση δημιουργόντας τα ανθρώπινα βιολογικά πλάσματα, εξ ου και λέγεται δημιουργός ειδώλων. Παίρνει δε απο εμάς – ως λογικές & αίδιες ψυχές – μισθό την χορηγία ζωής ως θνητό πλάσμα σύμφωνα με Λογικές αρχές. Αυτός είναι  καθαρτής ψυχών, που μας χωρίζει πάντα από τους αντίθετους λόγους. Είναι μεν συνδεδεμένος με το μη-ον, επειδή δημιουργεί τα ένυλα και επειδή ασπάζεται το αληθινό ψεύδος, την ύλη, αποβλέπει ωστόσο στο όντως ΌΝ. Αυτός είναι ο πολυκέφαλος που προβάλει πολλές ουσίες & ζωές, μέσα από τις οποίες κατασκευάζει την ποικιλία της γένεσης. Είναι επίσης γητευτής, καθώς μας γοητεύει – ως λογικές ψυχές – με Φυσικούς Λόγους έτσι ώστε να μας γίνεται δύσκολο να αποσπαστούμε από την γένεση»

Την Αρτέμιδα – «γιατί είναι η επικεφαλής ολόκληρης της γέννησης μέσα στη Φύση και ξεγεννά τους Φυσικούς Λόγους, την απλώνει από ψηλά μέχρι τα υποχθόνια, ενδυναμώνοντας τη γόνιμη δύναμη της»
Τις Νύμφες – «γιατί είναι έφοροι θεές της γενέσεως και της παλιγγενεσίας αυτής, υπουργοί του εκ Σεμέλης Διονύσου. Άλλες εξ αυτών κινούν την αλογία, άλλες την Φύση και άλλες τα σώματα επιτροπεύουν. Αυτές λέγονται Ναϊάδες, Αμαδρυάδες και Ορεστιάδες αντίστοιχα»
Την Περσεφόνη – «γιατί είναι η επί παντός σπειρόμενης στον υποσελήνιο τόπο λογικής ψυχής και έμβιου πλάσματος έφορος Θεός»
Τον Προμηθέα – «γιατί προΐσταται της καθόδου των λογικών & αΐδιων ψυχών εν τη γενέσει καθώς και της δυσγονίας της διπλής εν τη γενέσει ζωής των ψυχών, αυτός όντας ο έφορος της ανθρώπινης ζωής όταν διακοσμούσε το ανθρώπινο γένος και λάμβανε πρόνοια για την λογική ημών ζωή, για να μην βυθιστούμε στα πάθη της χθονός και για να μην φθαρεί από τους καταναγκασμούς της Φύσεως η υπόστασή μας, εξάρτησε την Φύση από τις τέχνες και αυτές ως μιμήσεις του νου τις προέβαλε στις ψυχές, και δια αυτών ανεβάζει την γνωστική και διανοητική ικανότητά μας στην θέαση των Ιδεών
Τον Άρη – «γιατί είναι αυτός που ακτινοβολεί στις σωματικές φύσεις την ισχύ, τη δύναμη και τη στερεότητα, διαχωρίζει τις εναντιώσεις του σύμπαντος, ανυψώνοντας πάντοτε και σώζοντας το άφθαρτο, για την τελείωση του Κόσμου που θα είναι συμπληρωμένος με όλα τα Είδη, ο Άρης εμβάλει στα αντιτιθέμενα αρμονία και τάξη όντας ο επικεφαλής της διαίρεσης και της εναντιότητας των εγκόσμιων πραγμάτων»
Την Κίρκη – «γιατί είναι μια εκ των της γενέσεως επόπτες & προστάτες θεούς, αυτή που υφαίνει “τὴν ἐν τῷ τετραστοίχῳ ζωὴν” και ταυτόχρονα με τις ωδές της “ἐναρμόνιον ποιοῦσα τὸν ὑπὸ σελήνην τόπον”
Τον Ήφαιστο – «Γιατί όντας καθολικό δημιουργός της σωματικής συστάσεως είναι η καθολική αιτία των γεννημένων όντων. Αυτός που δημιούργησε και έφτιαξε το ορατό σύμπαντος ως αντικείμενο τέχνης και τον πληρεί με τους “Φυσικούς & Σπερματικού Λόγους” και δυνάμεις – Γιατί αυτό το οποίο δημιουργεί η Φύση βυθιζόμενη μέσα στα σώματα, αυτό διαπλάθει και ο Ήφαιστος με τρόπο θεϊκό και υπερβατικό, κινώντας τη Φύση και χρησιμοποιώντας τη σαν όργανο για την δική του δημιουργία. Όντας ο σωματουργός Θεός κοσμεί τον Κόσμο με τον τελειότατο πολύεδρο σχήμα, το δωδεκάεδρο, διαπλάθοντας επιπλέον και τα ποικίλα και πολυειδή Είδη του υποσελήνιου τόπου. Αυτός προσδίδει στα αισθητά δημιουργήματα κάλλος και λάμψη. Προετοιμάζει τις ορατές έδρες των εγκόσμιων θεών – για τούτο λέγεται ότι αυτός κατασκεύασε τις κατοικίες των θεών. Συμπληρώνει τα πάντα για την ενιαία αρμονία του Κόσμου, γεμίζει όλα τα δημιουργήματα με σωματική ζωή και διακοσμεί και συγκρατεί με τα ένυλα είδη τη σκληρότητα και την πυκνότητα της ύλης. Για αυτό λέγεται και από τους θεολόγους ότι δουλεύει τον χαλκό, επειδή είναι τεχνίτης πραγμάτων στερεών και σκληρών, αλλά και επειδή ο ουρανός είναι χάλκινος, ως απομίμηση του νοητού, και ο δημιουργός του ουρανού είναι χαλκουργός θεός»
Τον Ποσειδώνα – «Γιατί όντας νοητικός & δημιουργικός θεός, είναι αυτός που υποδέχεται τις κατερχόμενες στην γένεσιν ψυχές, ενώ ο Άδης είναι θεός νοητικός και δημιουργικός, αυτός που λύει τις ψυχές από γενέσεως. Δηλ. : όσες ψυχές δεν κατέβουν εν τη γενέσει, αλλά παραμένουν εν τω νοητώ, ανήκουν στη δικαιοδοσία του Διός, όσες δε εν τη γενέσει πολιτεύονται/ζουν ανήκουν στην δικαιοδοσία του Ποσειδώνα, ενώ όσες μετά την αποσάρκωση τους καθαίρονται ή κολάζονται και περιπλανιούνται υπό τη γη κατά τη χιλιετή πορεία των ψυχών, ανήκουν στην δικαιοδοσία του Άδη και της Περσεφόνης. Μιας και η σύνολη κυκλική πορεία των ψυχών διαιρείτε σε τρία μέρη : στην προ της γενέσεως Διικήν ζωή, στην εν τη γενέσει Ποσειδωνιακή και στην μετά την γένεσιν Πλουτωνιακή. Εξ ου και οι παλαιοί των Ελλήνων θεολόγοι λέγουν πως ο Ποσειδώνας με βάση τον κλήρο που του έλαχε είναι ”επίτροπος” των στην γένεση ελθουσών ψυχών, για τις οποίες «ὁ ταὐτοῦ κύκλος πεπέδηται», εφόσον η θάλασσα αναλογεί στην γένεση
Τον Πλούτωνα – «γιατί σώζει, δημιουργεί και ζωοποιεί τα χθόνια. Για αυτό λέγεται ότι αυτός αρπάζει την Κόρη, για να καταστήσει έμψυχα μαζί με αυτήν τα πέρατα των πάντων. Αυτός δίνει κίνηση στην Φύση & ζωοποιεί τα τελευταία στοιχεία, εποπτεύει την ίδια την γη και την αναγείρει προς τις απογεννήσεις»
Την Αφροδίτη – «γιατί η Διωναία Αφροδίτη επιτροπεύει “πάσας τὰς ἐν τῷ Οὐρανίῳ κόσμῳ καὶ γῇ συστοιχίας” και τις συνδέει μεταξύ τους και επιπλέον τελειοποιεί της γεννητικές αυτών προόδους ενώνοντας δια της ομονοητικής συζεύξεως
Τον Βορέα, τοον Ερεχθέα και την Ωρείθυια – «Γιατί ο Βορέας είναι η εξ άνωθεν στον Κόσμο επιλάμπουσα των Θεών πρόνοια, ενώ ο Ερεχθέας είναι ο του τριστοίχου επάρχοντας θεός, ήτοι του αέρινου, υδάτινου και γήινου τομέα της υποσελήνιας περιοχής. Γιατί η Ωρείθυια είναι η του Βορέα ζάθεη Ιέρεια και τελεστής, που δια τελεστικής θεραπεύει τα ένυλα πνεύματα της υποσελήνιας περιοχής και ως κόρη του επάρχοντα της τριστοίχου Ερεχθέα δια τελεστικής την γόνιμη δύναμη της γης και στις τέσσερις περιοχές της υποσεληνίου περιοχής»
Τον Βασιλέα Ήλιο – ως βακχικό Άττη στα απώτατα βάθη της ύλης –  και την Σελήνη – ως αυτοπτικόν της Φύσεως άγαλμα, τους 2 ουρανίους φωστήρες.

Screenshot_433_2_2.jpg